Dwars en onverschillig

Ik weet het nog goed, juli 2010 onze droom kwam uit. We gingen verhuizen van de dichtbevolkte stad Rotterdam naar het kleine pittoreske in Brabant.
De hufterigheid was één van onze beweegredenen. De “ikke eerst” mentaliteit, de strijd om ( in ons geval ) een beetje zon in je tuin, was voorgoed verleden tijd.
Maar eerlijk is braaf, in Brabant hebben wij ook zo onze share aan hufterigheid van mensen wel mogen incasseren, daar kunnen ze boven de rivieren nog een puntje aan zuigen. En ‘ikke eerst” lijken ze hier in Brabant ook ontdekt te hebben.

Ik zal altijd Rotterdammer blijven. Je kunt het meisje wel uit Rotterdam halen, maar nooit Rotterdam uit het meisje.
Het grootste verschil is toch wel de openheid. De directe hoeken! Bij een Rotterdammer en dus ook bij mij weet je precies waar je aan toe bent. Ik knal alles eruit en neem geen blad voor de mond. Daar moeten ze hier in Brabant maar weinig van hebben.
Het schuilen achter een laagje suiker is hier meer van toepassing.

Dat ik Rotterdam verruilde voor wat betreft woonplaats en de reden daarvoor werd me weer helder toen wij vorig weekend een avondje uit waren. Een concert van
Di-Rect in Annabel in Rotterdam.
Het was er druk, heel erg druk. Van 20 meter bar was slechts een gedeelte van 4 meter geopend voor het halen van een veel te duur en gierig gevuld drankje. De band stond geweldig zijn best te doen en iedereen was in vreugdevolle stemming.
Er werd meegezongen, gefilmd en gelachen. Een drankje bestellen aan de bar was ruimvoldoende om die lach van je smoel af te krijgen, maar niemand liet zich kennen. En zo heurt het !

Mijn rug laat het alweer een tijdje flink afweten en dus na zo’n drie uur op één plek gestaan te hebben, hielden wij het voor gezien. Jammer want ik genoot echt van de muziek, maar mijn lijf schreeuwde om rust en een zitplaats.
Op weg naar de uitgang, die slechts 10 meter van ons verwijderd was, stuitte ik tegen 3 vrouwen. Ik gebaarde naar de dame dat ik rechtdoor wilde naar de uitgang. Nee! Schreeuwde ze. Nee ! Ik kan niet schuiven. Niet vooruit en niet achteruit. En ze begon heftig met haar hoofd te schudden.
Ik had nog het vage vermoeden dat ze er niet van gediend was dat iemand voor haar kwam te staan en haar het zicht zou ontnemen, en dus vertelde ik haar nogmaals dat ik naar de uitgang wilde. Nee!! T gaat niet, en ik ga niet opzij schreeuwde ze! Op zo’n moment gaat mijn bloed al koken en doemen er een aantal scenario’s in mijn gedachten op. Hoe denk je dat ik bij de uitgang kom vraag ik nog.. ze haalt onverschillig haar schouders op.. Vrouwke Jij hebt 2 keuzes; achteruit, of naar beneden, maar heus waar dat ik naar de uitgang ga ! Ze keek me vuil aan en daagde me uit door nog dichter naar me toe te komen. De alarmbellen gaan af, de mouwen worden opgestroopt, de gedachten gaan op zwart en er vormt zich een waas over mijn ogen…. Maar op het moment dat mijn gebalde linker vuist zich voorbereidt op de eerste stoot lijk ik te realiseren dat een knokpartij niet alleen onze en haar avond zou ruïneren. Mijn rechter elleboog neemt het over en duwt haar met de nodige kracht achteruit en ik baan mij een weg naar de uitgang. In the proces ga ik, geheel per ongeluk op de tenen van haar vriendin staan, waarop zij briest , “gut gut, ze heeft nog haast ook “ In mijn hoofd begin ik een geweldige scheldpartij, waar ze het gore lef vandaan haalt, of ze helemaal van de pot gepleurd is. Mijn bloeddruk is inmiddels tot een ongekende hoogte gestegen, en ik moet alle zeilen bijzetten om niet alleen mezelf door deze niet meewerkende menigte te wurmen, maar ook om mezelf niet volledig te verliezen in een ordinaire scheld en vechtpartij. Het lukt me tot dan toe redelijk en zeg slechts inderdaad ik heb haast. Eenmaal bij de uitgang komt mijn woede tot een hoogtepunt als ik me realiseer wat hier nu eigenlijk gebeurde. Ik kan maar moeilijk rustig blijven en wacht met mijn laatste stukje zelfbeheersing bij de uitgang op mijn betere helft. En ik dacht ineens, oh mijn god die moet ook langs die wijven. Als dat maar goed gaat….
Maar t ging goed. Ik had zijn pad al vrijgemaakt.
Buiten vliegen de gedachten door mijn hoofd. What the bloody fuck hebben wij zojuist meegemaakt? Welke misfit haalt het in haar hoofd dit te doen? Je zal toch tijdens een concert een sms hebben gehad dat je met spoed ergens naar toe moet omdat er iets is gebeurd met een geliefde en je loopt zulke vieze nare misselijke mensen tegen het lijf. En doordat ik dit dacht werd mijn boosheid nog feller en dacht ik, ik ga terug, ik ga die…. En de rest wat ik dacht is niet voor dit blog.

Het duurde even voordat ik bedaard was, maar uiteindelijk won het genot van zitten en de verlichting in mijn rug het van de boosheid.
Natuurlijk weet ik dat dit puur toeval is, dat dit mij ook in Brabant had kunnen overkomen. Toch voelde ik zo’n enorme opluchting toen ik over de moerdijkbrug reed. Thuis verzuchtte ik.. bijna thuis!

Zo jammer dat een geweldig avondje uit met je liefste lief zo moet eindigen.
Het maakt allemaal geen reet uit waar je woont, waar je geboren bent. Elke plaats heeft voor en nadelen. Elke plaats heeft nare en fijne mensen en gewoonten. Home is where the heart is. Bottom line is, dat we allemaal een klein beetje respect en vriendelijkheid willen. En het begint bij ons zelf.
En hoewel met moeite, heb ik het respect gehad om die vrouw niet furieus aan te vallen, maar haar vriendelijk doch ferm even opzij liet gaan voor mij.