Het leed dat verhuizen heet

Ik heb ooit eens gelezen dat uit onderzoek gebleken is, dat mensen die vaker vloeken, eerlijker en betrouwbaarder zijn. Welnu; Wat heb ik toch een afschuwelijke graf tyfus hekel aan verhuizen. Al weken loop ik tierend en gillend door het huis. Ik kan mezelf totaal niet meer op orde brengen en als ik nu nog echt productief was. Maar nee, ik loop als een kip zonder kop te rennen, te vloeken en te schreeuwen.
Vooral mijn betere helft heeft het hier zwaar te verduren. Hij heeft een drukke baan en simpelweg geen tijd heeft om mij bij te staan met het inpakken, her-plannen en reorganiseren van onze spullen ( lees weggooien )
Maar buiten het feit dat hij er geen tijd voor heeft, is hij ook helaas niet zo van de weggooi. Woorden als; je weet immers nooit waar je het nog voor nodig hebt, worden hier regelmatig gesproken.
En nu gaat godverdomme mijn tand ook nog zeer doen. Totaal irrelevant maar ik wilde het even kwijt.
Enfin terug naar de verhuizing en mijn incapabele brein om dit zonder kleerscheuren te doorstaan. Nu moet u weten, ik heb sowieso een probleem. Een groot probleem. Een probleem waarvan ik verwacht dat niet veel andere huisvrouwen hier last van hebben. Heb ik weer! Ik kan namelijk zo ontzettend niet tegen troep. Ik wordt zo ongelofelijk sacherijnig van bende om me heen. Maar tegelijkertijd heb ik zo’n godvergeten pleurishekel aan het huishouden doen. Elke dag weer die pokke slang van de stofzuiger, die vaatdoek of die stofdoek.
Voor iemand die alles blinkend en glanzen wil hebben (maar nooit heeft) is dit echt bijna hetzelfde als mensen met Coulrofobie en dan elke dag naar het circus gaan.
Ik dwaal weer af. Wellicht is dat iets voor een volgend blogje. De verhuizing.
Over iets meer dan twee weken staat de verhuiswagen voor de deur. En ik moet nog zoveel. Ik beloof elke morgen plechtig aan mijzelf. Vandaag ga ik heel productief zijn, vandaag ga ik heel veel doen. Maar één blik op de kast die ik leeg moet ruimen en de moed zakt me weer in de schoenen. Eén blik op de tuin waar alle weggooi spullen verzameld staan en ik krijg hartkloppingen. Vandaag, ga ik geen blikken werpen. Vandaag ga ik met gesloten ogen alles uit die kast plukken en met dicht geknepen ogen bij de rest van het verzamelde in de tuin zetten. Mezelf steeds, als een soort mantra influisterend, het komt goed, het komt goed. Het komt ooit weer goed.