Jaren en jaren heb ik op Facebook rond gehangen dat het een lieve lust was. En een lieve lust was het. Maar buiten dat was het ook kommer en kwel. Het is maar wat je toelaat hoor ik jullie denken. En dat is zo. Maar ik liet het toe. Ik liet toe hoe steeds meer artikelen mijn bloeddruk en gemoedstoestand gingen bepalen. Onrecht is iets waar ik nog nooit goed mee om heb kunnen gaan. En onrecht is er. Overal en bij iedereen. Als je dit kan lezen en meteen daarna je laptop of telefoon kan dichtklappen is er geen vuiltje aan de lucht. Maar dat kan ik dus niet meer.
Facebook begon voor mij ooit lang geleden voor het delen van leuke, gezellige en soms intieme emotionele momenten uit mijn leven met vrienden en bekenden. Een foto van onze geliefde viervoeters, een feestje, een jazz avond of een etentje. Maar steeds vaker werden er fake berichten geplaatst. Steeds vaker ontstonden er groepen met politieke doeleinden. Het politieke dier in mij maakte dat ik het ook allemaal ging lezen en beantwoorden. Op zich niets mis mee. Maar het werd mij te veel. Ik ging beseffen dat het doel voorbij gestiefeld was.
Twitter is ook zo’n kanaal waar je op maatschappelijk vlak “los” gaat over al het onrecht. Er is denk ik geen nieuwsartikel van welke krant, medium of oriëntatie dan ook, dat ik niet gelezen heb in de afgelopen maanden.
Ook al niet zo bijzonder. Want dommer kun je daar niet van worden.
Wat echter wel een probleem is, is het feit dat het me niet los laat. Ik kan nergens anders meer over praten. Zit vast gelijmd aan mijn mobiel. En thuis waren onze discussies doorgaans over “de wereld” en haar “toestanden”. Nu zal dat nooit helemaal weggaan.Want ik ben nu eenmaal iemand die graag op de hoogte is. En door middel van een blog zal ik daar heus nog wel zo af en toe aandacht aan besteden. Maar het moet minder. Het moet niet zo zijn dat facebook en de ellende van deze wereld mijn wereld gaat bepalen! Er is meer. En ik wil meer!
Intagram is mijn foto kanaal. Ik zal daar blijven posten. Leuke ontroerende gezellige foto’s. Van mij, mijn liefste lief, en mijn liefste Iloy.
Hier blijf ik bloggen. Over alles wat me bezighoudt. Zoals ik dat vroeger al deed. Maar facebook is geschiedenis.
Ik hoop hier veel vrienden tegen te komen, en voor hen die ik niet meer zie, ik wens jullie meer dan goeds ! En Harry.. jij ook bedankt voor vele jaren internet vriendschap. Ik hoop dat je hier zal blijven lezen, zodat we elkaar niet helemaal hoeven te missen !
Mary-Ann's Oordeel 
Het is ook zo, Facebook artikelen zijn doorgaans geschreven op een korte, eenzijdige prikkeling van emphatie, waardoor je het emotionele gevoel opwekt van moeten reageren. Vaak nog onterecht ook omdat een stelling uit context getrokken is of geen rekening houd met randzaken die wel van invloed zijn. Meestal krijg je ook niet de “hele” achtergrond maar alleen achtergrond die zo gepositioneerd is dat het de reactie een bepaalde richting op stuurt. Psychologisch gecontroleerde reactie manipulatie. Bovendien is Facebook puur een Big Data collection engine, de meeste gebruikers noemen het social media en denken dat het bedoeld is om leuke dingen met vrienden te delen maar het is feitelijk een schaap in wolfskleren want het werkelijke doel is social enginering, hey verzamelen van zoveel mogelijk data over jou en jou leven zonder dat jij merkt dat men deze gegevens over jou verzamelt om deze later voor commerciële doeleinden te gebruiken maar ook om tegen jou te kunnen gebruiken en zelfs, maar dat staat nog in de kinderschoenen, om je gedrag en je keuzes te beïnvloeden.
LikeGeliked door 1 persoon