Hij komt eraan

De winter. Ik heb er een beetje een haat liefde verhouding mee.

Ik haat hem. Meneertje winter. De winter brengt stilte en tegelijkertijd heel veel ruis. Je bent net even wat minder enthousiast over alles dan wanneer de zon schijnt. In die snijdende kou boodschappen doen. Zonder gevoel in je vingers dat verrekte muntje in je winkelkar zien te krijgen. Om het uithalen van datzelfde muntje nog maar te zwijgen.  De autoruiten ijsvrij maken. De eerste vijf minuten van bittere kou onderweg in je auto.  Geïrriteerde mensen. Geen glimlach meer om je heen. Geen praatje voor de supermarkt. In en uit en zo snel mogelijk weer naar je warme huis. De feestdagen. Oh die feestdagen. Ik haat feestdagen. Het staat voor liefde en gezelligheid. Kerstbomen en cadeautjes. Familie en geliefden. Oh give me a break!  Al vanaf kind werd het er ingestampt. Kerstmis is voor familie en geliefden. Lekker vrolijk en olijk zijn terwijl de familieleden elkaars bloed wel kunnen drinken. De afschuwelijke tunes op Skyradio.

Ik hou ook van hem. Ik hou van hem, omdat het zo lekker ruikt buiten. Omdat je de kou kunt proeven. Omdat je diep weggestopt in je jas en muts heerlijk kunt genieten van alles om je heen. Een wandeling op het strand. De wind en kou snijden door je wangen. Je lijf dat verlangt naar de warmte, je hoofd dat zegt, nee nog even niet. De tinteling in je vel als je dan uiteindelijk toch aan de warme choco zit.  Momenten dat je echt voelt dat je leeft.
De dekentjes op de bank. De kaarsjes op de tafel. De heerlijke winter gerechten. Het knusse van lichtjes en heerlijke geuren. Op straat lopen en door de uitnodigende ramen naar binnen kijken. De rode wangetjes van de kinderen op het schoolplein.
De heerlijke en gezellige tunes op Skyradio.

En je weet dat dit alles voor de deur staat. Op het punt staat te beginnen, als je de heerlijke klanken hoort. En gisteravond hoorde ik hem. Meteen is daar de associatie. Ja het komt eraan.  Toots Thielemans. Een minuut durend gevoel van gelukzaligheid. Gebracht door Unox.