Columnisten

Enige tijd geleden heb ik besloten om vrijwel alle negativiteit buiten te sluiten. Zo kijk ik tegenwoordig geen opinieprogramma’s meer zoals Pauw en Jinek, Nieuwsuur en zelfs het Journaal laat ik volledig aan mij voorbij gaan. Ook kranten probeer ik zoveel mogelijk te negeren.
Twitter is een no go zone geworden. De negativiteit die daar je scherm binnendringt is werkelijk too much.
De reden van dit alles is omdat ik mezelf zo op kon winden over alles wat ik las, hoorde en zag.  Mijn bloeddruk steeg en ik bemerkte dat ik er ook bepaald niet vriendelijker van werd.
Ik heb het dan vooral over alle wereldse problemen en politiek. Correct of incorrect. Laten we dat vooral even buiten beschouwing houden.
Maar waar ik mij toch ook zo gruwelijk over op kan winden is de negativiteit van de columnisten. Wat een stelletje azijnpissers zijn dat geworden zeg!
Het blijkt helemaal je van het te zijn als je columnist bent. En damn, dat zijn er tegenwoordig nogal wat!  Als ik de richtlijnen van de huidige columnisten mag geloven is het hebben van een mening, liefst zo negatief mogelijk,  voldoende om aan de slag te gaan.
Neem nu voor het gemak eens die Angela de Jong. Columnist in het Algemeen dagblad. Haar column heet “Angela kijkt TV” Nou Angela kijkt vooral zwart.
Ze mag elke dag een stukje schrijven over iets wat ze gezien heeft op tv. WoW!
Nu wil ik niemand’s baan afzeiken, tenslotte zit ik ook maar hele dag thuis, maar alsjeblieft kan iemand dat kind een lolly geven?
Elk stukje dat ze schrijft lijkt haar enige doel, iemand zo diep mogelijk in de modder duwen en vooral, maar dan ook echt vooral geen positiviteit.
En om het af te maken een stukje, bijna meelijwekkend advies in de titel. Dotan en Humerto helpen binnen 20 minuten hun reputatie om zeep. Oh en ook is ze erg blij dat Beau niet de opvolger van Tan gaat worden.
Alsof haar plusje en minnetje verkeerd zijn geïmplementeerd. Dat meisje is zo intens negatief dat ik er bijna verdrietig van zou worden. Niet voor mij, maar vooral voor haar.

En de lijst gaat tegenwoordig maar door en door. We hadden een Hanina Ajarai die geen seconde treurde om de 298 slachtoffers van de MH17, maar compleet in shock was omdat Ajax speler Nouri  in elkaar stortte op het veld.
De tuigvlogger die ineens columnist mocht worden bij het AD. Van strafbank in de rechtszaal naar laptop bij het ad. Het kan verkeren zeggen we dan.
Ik lees niet meer. Nee. De titel van de column is me meestal al een trap in de maag.
Die negativiteit, overal, maar vooral op social media is niet meer te stoppen. Negativiteit is er en zal steeds groter worden.
Ik stop mijn hoofd niet in het zand, ik sluit mijn ogen niet voor wat er om mij heen allemaal  gaande is.  Maar ik weiger om nog langer de vuiligheid en ongezouten meningen van anderen in mijn leven te laten.
Zouden we alsjeblieft terug kunnen naar de tijd waarin journalisten aan waarheidsbevindingen deden en ons de feiten vertelden en niet meer aan politieke voorkeur propaganda doen ?
Ondertussen blijf ik heilig geloven in goed doen. Wie goed doet… maak de zin af en kleur de plaatjes.
Mijn betere helft wordt inmiddels al kutjedol van mij, omdat ik hem bestook met mijn enige doel: maak mensen blij vandaag, breng een glimlach op iemands gezicht!