Er was eens een meisje die wist dat ze iets aan sport moest gaan doen. Die vond dat haar lichaam best wat beweging kon gebruiken, maar dit niet wilde inzetten bij (hard)lopen, gewichtheffen of fietsen.
Keuze zat zou je denken, maar het meisje, stoer van aard wilde iets bijzonders.
Het meisje dacht dat ze alles kon, als ze maar wilde. En willen dat dat deed ze. Voldoende motivatie dus.
Moe van het vechten in haar bol, dacht ze dat het tijd was dat haar lijf dat stokje maar eens over moest nemen. Een beetje rust in de bovenkamer kan geen kwaad.
En zo kon het gebeuren dat ze denkbeeldig vocht voor haar leven tegen een man met een mes en KO ging tijdens deze heldhaftige strijd. Het kon gebeuren dat ze, te koppig om ‘’auw” te schreeuwen de volgende dag moest bewijzen wat ze kon en dit resulteerde in een gekneusde rib en zij drie dagen later ineens geen beweging meer maken kon.
Zo kon het gebeuren dat het meisje op een doordeweekse dag aan de keukentafel zat en dacht. Meisje… je bent geen 20 meer.
Drie en vijftig jaar en knettergek zou je denken. En misschien is dat ook wel zo. Soms denk ik uit pure nijd verrek toch met die klote drang naar sporten. Verrek met je hijgen, stuk gaan, spierpijn en al het andere uit deze serie. Verrek met je stramme benen waarmee je nog geen 2 cm van de grond kunt springen terwijl je je mede sporters allemaal minsten een meter hoog zie gaan. Verrek toch!
Maar mensen wat heb ik een lol. Wat heb ik een plezier als ik mijn mede sporters, die jonge, lenige, soepele mede sporters, een meter de lucht in zie springen met de knieën tot aan hun neus opgetrokken en ik nog geen 2 cm van de grond kan springen, laat staan mijn knieën elders dan tussen kuit en bovenbeen krijg. Wat heb een ik een plezier als ik volledig buiten adem mijn 2 minuten rust moet nemen, mijn hart roept stop er toch mee en mijn trots terug schreeuwt “heus niet dat ik op geef”
Het meisje van drie en vijftig blijft het nog even proberen. Op een of andere eigenaardige manier vind ik het gewoon helemaal te gek te dromen dat ik een topsporter ben, terwijl zo’n uurtje voor mij gelijk staat aan langzaam doodgaan.
En wie weet helpt het Mary-Ann de winter door.
Tags:
Krav Maga
Mabuhay
Mary-Ann's Oordeel 
En dat lieve, stoere meisje van 53 flikt het toch maar even allemaal. Ja…met pijn en misschien het idee dat je 3x kapot bent gegaan, maar tóch!! En dan niet opgeven, maar vrolijk de volgende keer weer gaan en er nog van kunnen genieten ook. Dan ben je echt een topper! Vreselijk trots op je lieverd. Dikke knuffel en kus, Juliette
LikeGeliked door 1 persoon
Super leuk geschreven trouwens! De vind ik leuk knop werkt even niet 😉
LikeGeliked door 1 persoon
Leuk Mary-Ann!! Keep up the good work!!
LikeLike
Dat dag dromen en die fantasie over wat eventueel zou kunnen.die filmpjes die in ons hoofd spelen waar we merendeels de heldhaftige overwinnares zijn.de onoverwinnerlijke.de meesr geliefde maar vooral de heldin waar iedereen naar opkijkt.ja die dromen en fantasie kleuren onze dag op dagen die kleurloos zijn.dus wees maar die topsportster die goud wint op de olympische spelen.ervaar dat gevoel.ook al ga je maar 2 cm van de grond😉.in een mier haar beleving is dat toren toren hoog.😉
LikeLike