Mind over matter

Ik las ooit eens een artikel van een meneer, wiens naam ik niet heb onthouden, die schreef een heel stuk over een brief schrijven naar je brein, welke voordelen zou hebben in het verbeteren van je persoonlijkheid.
Ik heb hier een paar keer over nagedacht. Wat zou ik schrijven en wat zou daar de gevolgen van kunnen zijn. Al pieker ik mij helemaal suf, Ik kan uiteindelijk maar één ding concluderen.
Wat zou ik toch graag van mijn brein een brief aan mij ontvangen. Een soort beschrijving of handleiding zelfs zo u wilt. Ik kan namelijk op geen enkele manier de volledige bedoeling van sommigen van mijn gedachtes bevatten.
Ik weet wel je hart en je verstand zijn het zelden met elkaar eens, maar er moet toch een manier zijn om die twee enigszins met elkaar In verbinding te brengen.

Ik bedoel, waarom doe ik iets met mijn hart als mijn verstand anders zegt? En visa versa natuurlijk.
Het is zoiets als met overvolle handen, vol met servies en waardevolle breekbare artikelen naar de keuken willen lopen; Je wéét dat het mis gaat en alles uit je jatten laat vallen en toch doe je het.
Als iemand je moedwillig beledigd en je staat totaal flabbergasted met een bek vol tanden, om vervolgens een uur later een spraakwaterval van slimme antwoorden te bedenken.

We worden gevormd door ervaringen. We zijn het netto resultaat van wat we meemaakte. Mind over matter. Je gaat door. Doet onvoorstelbaar mooie dingen, ondanks de lelijke ervaringen.
Maar als de adrenaline is gedaald, waar zijn we dan? Wie zijn we dan?
Oordelen, veroordelen. Lachen om niet te huilen.

Het zal nog wel even duren voordat deze interne discussie is beslecht. If ever.
En hoewel het me bezighoudt, blijf ik gewoon lekker doen wat mijn hart me ingeeft, en mijn brein heeft geleerd, want, als je geen plan maakt voor je eigen leven, wordt je ingezet voor andermans plannen.